بانويي خود را به ماه آويخت!
غزاله هر قلمي را شاخهاي براي رقصيدن ميديد
روزنامههاي صبح نوشتند:
جلب توجه!
هوا براي هدايت مسموم بود،
شعري با شكوه براي مرگ سرود
روزنامهها باز نوشتند:
جلب توجه!
وصلهي ناجور خوانده شد
چرا كه تن به همرنگي با شهر نداد
با كوچ شاعر
روزنامههاي صبح با دهن كجي نوشتند:
نرخ كالاها كنترل ميشود!
آگاهي چيزي جز هستي آگاه نيست، و هستي انسانها نيز همان روند عملي زندگي آنهاست. سير متحول آگاهي انسان سبب شده است كه سلطهي نخستين ارواح جانوران بر ذهن او، بتدريج به تصور پديدههايي نيمه انسان- نيمه حيوان بينجامد، و آنگاه پديدهاي انساني، اما در تسلط نيروهاي معنوي مرموز، كم كم جاي آنها را در ذهن او بگيرد. در پي اين دگرگوني است كه به تدريج انسان حماسي، وسپس انسان تاريخي موجوديت خويش را باز مييابند، تا اينكه آدمي خود سرنوشت ساز گردد. انسان آگاه خود را به عمل در راه حل مشكلات وا ميدارد، و دخالت او را در زندگي خويش روشن و مشخص مينمايد. بهرهي نسبي از آگاهي، در هر مرحله از حيات، نحوهي رويارويي آدمي را با موانع و دشواريها معين ميكند. و كشف تدريجي قوانين حيات، به تسلط روز افزون او بر واقعيت ميانجامد.(۳۴)
تخيل آدمي، در پي جبران ضعف و كمبود و يا نقصهاي زندگي خويش، واقعيت تلخ را گاه در اساطير باژگونه ميكند. بسياري از فضيلتهايي كه به خدايان و قهرمانان منسوب ميشود، يا ارزشهايي كه از اسطوره طلب ميشود، همانهايي است كه انسان در زندگي واقعي با فقدان آنها روبروست.(۳۵)
اسطوره زال (تبلور تضاد و وحدت در حماسه ملي)، محمد مختاري، انتشارات توس.
غرقهي اين آبهاي آرام ميشوم
اگر دستي پهلويم را بسايد
و از سر مهر
جسارت نداشتهام را جبران كند.
نوازش باد كافي نيست
طوفان قهرآميزي بايد
تا بال پروازي باشد
براي اين تن مفلوك
تا هنوز فرصتی باقیست
بیا خیال را دور بزنیم.
دنیای واقعیت در انتظار ما نشسته
بیا در چراغ قرمز لحظه
نفس تازه کنیم
آهسته گام بر داریم
در گوش باد شعر بخوانیم
بیا تا همیشه بمانیم
فقط آنگونه که خود می خواهیم.
ميخواهم دم را غنيمت بشمارم و گذشته را از ياد ببرم... آدمها كه خدا ميداند چرا چنين خمير مايهاي دارند، بسيار كمتر رنج ميبردند اگر اينقدر به خيال تن نميسپردند واز تلخيهاي گذشته ياد نميكردند، و يا به جاي بي خيالي و پرداختن به اكنون، در حال و هواي خاطرات ناگوار گذشته غرق نميشدند.
رنجهاي ورتر جوان، يوهان ولفگانگ فون گوته، ترجمهي محمود حدادي، نشر ماهي
تمام زندگي هم كه در جاده بگذرد باز هم كم است، باز هم ميخواهي كوله بار ببندي و و دل به جاده بسپاري. حتي اگر صدايي در گوشت فريادي با بغض سر دهد كه : «لعنت به جادهها اگه معنيشان جداييه». باز ميخواهي از شيشههاي بخار گرفته به جادهها چشم بدوزي و با انگشتانت بنويسي «بيابان را سراسر مه گرفته» وباز از اين رد بيابان كه بر شيشه جا گذاشتهاي به جادهها بنگري كه تو را با خود به سرزمين دوردست خيالها و خاطرهها رهسپار ميسازند. به جاده كه نگاه ميكني دوست داري خورشيد پشت كوهها خواب بماند و تو در دل شب جا بماني؛ دوست داري اتوبوسي تو را با خود به شهري كه دوست ميداري ببرد؛ شهري كه هرچه ميروي به آن نميرسي. اين جادهها تمام نميشوند مگر اينكه پلك بر هم بگذاري و لحظهاي غفلت كني؛ آن وقت است كه تو تمام ميشوي در جادهاي كه به خورشيد ختم ميشود.
پ.ن:با یادی از مسافران بهرام بیضایی و احمد شاملو و محسن نامجو