این خرقه که من دارم...!

 

 

   هوا شکل قفس می­شود،

                         نفس می­گیرد،

   به اتمسفر که می­رسیم.

   مشق جنگ می­کنیم برای روزهای نیامده

                برای سرزمینی هرز،

   که ملخ هم از خوردنش کراهت دارد.

   به اتمسفر که می­رسیم

                       شهر با دود به استقبالمان می­آید،

                 کوه­ها نفس مصنوعی می­شوند،

   برای انسانی که چشمانش می­سوزد.

   انسانی که دود را بهانه­ی اشک می­گیرد.

 

   به ساعت فرمان پیش‌ رو می­دهیم

   در خواب­هایی که مزه­ی بیداری می­دهند.

                                                                        ۱۳۹۰/۴/۱۸

 

پ.ن: پاسی از شب گذشته، کمتر از پنج دقیقه­ی دیگر روزی دیگر آغاز می­شود. روزی دیگر که کسوت سربازی بر تن داریم.