مي خندم يا مي گريم
...
قلب زمان به شماره افتاد
و دخترک برای مادرش گریست
اما سرنوشت دگرگونه رقم خورد...
+
نوشته شده در سه شنبه ۱۳۸۹/۰۷/۰۶ ساعت ۶:۱۳ ب.ظ توسط امید |
هديه ام از تولد
گريه بود
خنديدن را
تو به من آموختي
شمس لنگرودي
خانه
پروفایل مدیر وبلاگ
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین نوشته ها
نوشتههای پیشین
دی ۱۳۹۲
آبان ۱۳۹۲
مهر ۱۳۹۲
مرداد ۱۳۹۲
تیر ۱۳۹۲
خرداد ۱۳۹۲
اردیبهشت ۱۳۹۲
فروردین ۱۳۹۲
بهمن ۱۳۹۱
دی ۱۳۹۱
آبان ۱۳۹۱
مهر ۱۳۹۱
شهریور ۱۳۹۱
مرداد ۱۳۹۱
خرداد ۱۳۹۱
اردیبهشت ۱۳۹۱
فروردین ۱۳۹۱
اسفند ۱۳۹۰
بهمن ۱۳۹۰
دی ۱۳۹۰
آذر ۱۳۹۰
آبان ۱۳۹۰
مهر ۱۳۹۰
شهریور ۱۳۹۰
مرداد ۱۳۹۰
تیر ۱۳۹۰
اردیبهشت ۱۳۹۰
فروردین ۱۳۹۰
اسفند ۱۳۸۹
بهمن ۱۳۸۹
دی ۱۳۸۹
آذر ۱۳۸۹
آبان ۱۳۸۹
مهر ۱۳۸۹
شهریور ۱۳۸۹
مرداد ۱۳۸۹
آرشيو
آرشیو موضوعی
نامه ها
پرسه نوشت
لذت متن
شعر
فیلم نوشت
عاشقانه های تلخ
پیوندها
بعد از تو ای هفت سالگی...
این جا آرامگاه ابدی ِ ...
اين سخن پايان ندارد
BLOGFA.COM